Ποια είναι η λειτουργία της «ψυχολογίας» στο πλαίσιο της λεγόμενης  μεταναστευτικής «κρίσης»; Είναι τα εργαλεία αυτής της δυτικής επιστήμης κατάλληλα για να αντιμετωπίσουν τον ψυχικό πόνο ανθρώπων που δεν την αναγνωρίζουν και δεν κατανοούν τη γλώσσα και τη λογική της; Ή μήπως πρόκειται, τελικά, για μια τεχνολογία συμμόρφωσης;
​
Βασισμένο σε σημειώσεις πεδίου και μελέτες περίπτωσης από Κέντρα Υποδοχής και δομές «φιλοξενίας», το βιβλίο αυτό διερευνά την ψυχοπολιτική λειτουργία των ψ-παρεμβάσεων και θέτει υπό αμφισβήτηση τις κυρίαρχες «θεραπευτικές» πρακτικές.
​
Στόχος του βιβλίου δεν είναι να παρουσιάσει μια κλειστή θεωρητική ανάλυση και να δώσει έτοιμες απαντήσεις, αλλά να διατυπώσει και να αναπτύξει ένα ουσιαστικό διττό ερώτημα: «τι ψυχολογία κάνουμε και για ποιους/ες την κάνουμε».